Samen

Interview met Luca Beulens
in de serie Graven naar geloof

Zo'n 700 inwoners telt Hoedekenskerke, gelegen achter de stoere dijk die het dorp beschermt tegen mogelijke overstromingen vanuit de Westerschelde. Eén van die inwoners is Luca Beulens. Met zijn leeftijd van 15 jaar behoort hij duidelijk tot de jonge generatie. Maar hij is wel iemand die al heel wat in zijn mars heeft. Reden genoeg voor mij om een met hem in gesprek te gaan.

Enthousiast

Als leerling op 3 VWO van het Ostrea-lyceum te Goes staat hij op het punt om een profiel te kiezen. 'Natuur en techniek,' vertelt Luca, 'dat vind ik interessant. Daar liggen ook mijn sterke kanten.' Daar moet dus flink voor gewerkt worden, lijkt mij. Maar Luca zet niet al zijn energie in voor school. Hij doet graag verschillende zaken daarnaast, vooral als hij het samen met anderen kan doen.

Zo is er op Hoedekenskerke een club met de naam Teens, die eens per maand op vrijdag bijeenkomt voor gezelligheid, onderling gesprek, een workshop of het bekijken van een goede film. 'We zijn met tien jongelui, en worden door drie begeleiders geholpen. Sinds twee jaar werken we aan een project dat zich inzet voor ongehuwde moeders in Afrika. Het wordt de SAMmies genoemd, de Single African Mums. Ze hebben het niet breed, maar we proberen hen te ondersteunen.' Terwijl Luca vertelt, zie ik zijn enthousiasme toenemen. 'We hebben een kerstdiner georganiseerd voor 62 gasten. Maar we hebben ook collectes gehouden tijdens de oecumenische kerkviering en bij de carnavalsmis in Kwadendamme. Het eerste jaar heeft dit € 1200,00 opgebracht, het tweede jaar € 2815,00. Daar zijn we best wel trots op.'

Over grenzen heen

Overweging bij de 6e zondag van Pasen (jaar B)

Lezingen: Handelingen 10,25-26.34-35.44-48; Johannes 15,9-17

In het Vlaams hebben ze er zo'n mooie uitdrukking voor: Ik zie u gère. Het wil zeggen: mijn hart bloeit op als jij in mijn nabijheid bent. Het betekent niets meer of minder dan: ik hou van je. Als twee mensen dat tegen elkaar zeggen, dan is er een wederzijds verlangen om het elkaar naar de zin te maken, een verlangen ook om het beste in de ander naar boven te halen. Een verlangen om elkaar te ondersteunen in  dagen van voor- en van tegenspoed.

Weerbarstig

Afbeelding: pixabay.com

Dat klinkt natuurlijk erg mooi, maar de praktijk is soms weerbarstiger dan de woorden – als die woorden enkel blijven steken in theoretische idealen. Want je komt de ander ook tegen in situaties dat je elkaar irriteert of niet kunt verstaan. Het kan ook voorkomen, dat de ander ideeën of gedragingen heeft, die jou minder aantrekkelijk lijken. Het kan zelfs zijn, dat je over je eigen grenzen heen moet stappen om bij die ander te kunnen blijven. Dus dat je verzoening of vergeving moet aanbieden om de onderlinge band te behouden. Over grenzen heen stappen om ervoor te zorgen dat de relatie niet blijvend verstoord raakt.

Winst en verlies

Filmrecensie van The Visitor (2007)

Regie: Thomas McCarthy

Hij is geen onaardige kerel. Nogal op zichzelf. Heeft duidelijk het contact verloren met zijn eigen gevoel. Je ziet dat hij niet echt leeft. En je vraagt je al snel af wat er nodig is, zodat deze man weer tot leven kan komen?

Plichtmatig

Als professor in de economie aan de universiteit van Connecticut leidt Walter Vale (Richard Jenkins) een teruggetrokken bestaan. Hij is al een hele tijd weduwnaar, heeft een zoon die woont in Londen, maar er is geen contact. Hij geeft op de ingeroosterde tijd plichtmatig zijn colleges, schrijft net zo plichtmatig aan zijn vierde boek, en gaat met tegenzin, maar toch weer plichtmatig naar een congres in New York ter vervanging van zijn collega die met vervroegd zwangerschapsverlof is. Even plichtmatig maar zonder enige bevlogenheid volgt hij pianolessen bij alweer zijn vierde privélerares, wellicht om de gedachtenis aan zijn vrouw, die een geïnspireerde pianiste was, levend te houden.

In New York gaat hij voor de duur van het congres naar zijn appartement, dat hij al vele jaren niet gebruikt heeft. Daar treft hij tot zijn verbazing een Senegalese vrouw (Zainab) en haar Syrische vriend (Tarek) aan, die beide illegaal in Amerika verblijven. Ze wisten niet dat het appartement van Walter was, maar vertrekken meteen met hun spullen. Dan bedenkt hij zich en haalt Zainab en Tarek terug naar zijn flat.