zondag 11 februari 2018

Het traagste tempo

Interview met Naomi Priem
in de serie Graven naar geloof


'Een welp speelt samen met anderen in de rimboe, hij is eerlijk, vriendelijk, houdt vol en zorgt goed voor de natuur.' Het is deze welpenwet, die aan het begin en aan het einde van iedere bijeenkomst op zaterdagmiddag wordt opgezegd. Dat gebeurt bij toerbeurt, nadat de vlag bij aanvang is gehesen of nadat hij aan het slot wordt gestreken. Naomi Priem, welpenleiding bij de Schout bij Nacht Doormangroep in Heinkenszand, verduidelijkt: 'Deze wet is de basis van hoe we de welpen leren omgaan met elkaar. De bijeenkomsten moeten in de eerste plaats gewoon leuk zijn voor de kinderen. Maar in allerlei spelvormen willen we stimuleren dat ze tot het inzicht komen: als je samenwerkt, dan kom je verder. Bijvoorbeeld als je voor een sloot staat en je hebt een paar losse pionierpalen. In je eentje zul je niet zo gemakkelijk een brug bouwen van zulke palen, maar samen lukt het wel.'

Creativiteit

De scoutinggroep in Heinkenszand telt ongeveer 150 leden en rond de 50 kaderleden. Naar leeftijd zijn de leden ingedeeld in bevers (5-7 jaar), welpen en kabouters (jongens en meisjes van 7-11 jaar), verkenners en en padvindsters (11-14 jaar), young explorers (14-16 jaar), explorers (16-19 jaar) en de leden van de stam (ouder dan 19). Naomi heeft verschillende modules gevolgd bij de scouting academy, waardoor ze nu de bevoegdheid als leidinggevende bij de welpen heeft. 'Het is goed om mijn eigen vaardigheden te ontwikkelen als het gaat over spelvormen, veiligheid, de kampbevoegdheid en het omgaan met verschillende soorten gedrag. Want ook bij de scoutinggroep heb je soms te maken met kinderen die ADHD of bepaalde vormen van autisme hebben. Binnen de groep leren we elkaar met respect te benaderen, ook als iemand zich anders gedraagt of een andere opvatting heeft.'

Het enthousiasme van Naomi zie ik groeien als ik vraag, wat ze nu het leukste vindt in heel de scouting. 'Ik kan er veel van mijn creativiteit in kwijt. Iedere keer is het een uitdaging om de kinderen iets leuks te bieden. En het mooiste is dan, als je de kinderen helemaal ziet opgaan in het spel. Je ziet ze glunderen. Geweldig! En daarbij: ze doen dingen die thuis (meestal) niet mogen, zoals fikkie stoken of hout hakken met een bijl. En het is niet erg als je kleren daarbij nog een beetje vies worden ook.'

Aanpassen

Samenwerken, ook als niet ieder dezelfde capaciteiten heeft, dat is waar het om draait bij de scouting. En daarbij rekening houden met wat een ander wel of juist niet kan. Zie ik het goed, dat je dus bij alles rekening houdt met het tempo van de traagste in de groep? 'Ja, dat klopt,' zegt Naomi. 'Als we een wandeling maken door het bos, dan loopt altijd iemand van de leiding voorop en achteraan. Maar de jongste leden van de groep lopen in de voorhoede. Zij zijn het langzaamst en bepalen daarom het tempo. Zelf heb ik ooit een hike van 20 kilometer gelopen met een groep, waar ook een gehandicapt meisje in meeliep. Heel simpel: dan pas je je tempo aan. En daarnaast houden we als leidinggevenden ook elkaar op koers. Want iedere zaterdag aan het einde van de middag evalueren we de activiteiten. Met iets te drinken erbij, natuurlijk.'

In de huidige samenleving is het – in mijn waarneming – voor nogal wat mensen niet eenvoudig om het tempo van allerlei maatschappelijke en technische ontwikkelingen bij te houden. Daardoor komen ze, veelal buiten hun schuld, op achterstand te staan. Dat is radicaal in tegenspraak met het beoefenen van de barmhartigheid, die in mijn opinie hoog in het christelijk vaandel dient te staan. Het is zeker niet de insteek van de scouting om expliciet een christelijke uitstraling na te streven. Maar de normen en waarden die in het praktiseren van de welpenwet tot uitdrukking komen, zijn impliciet wel een uiting van wat christenen voor ogen staat.

Voor het leven

Naomi bevestigt dit inzicht wanneer ze benadrukt: 'Iedereen mag meedoen bij de scouting. Niemand wordt uitgesloten. We kijken naar ieders kwaliteiten. Je hebt bij de leidinggevenden de doeners, de mensen die hun creativiteit inzetten, anderen die juist de contacten met de ouders goed kunnen onderhouden, en weer anderen die de financiën doen. Je respecteert elkaar om wie je bent, als mens dus. Er zijn leiders in onze groep, die met het christelijk geloof helemaal niets hebben. Maar als er een kerkelijke uitvaart is voor een veel te jong gestorven leidinggevende, dan zit de complete leiding met scoutingblouse in de kerk.'

Bij de scouting krijg je volgens Naomi 'iets mee voor het leven. Je leert niet alleen dat samenwerking meer oplevert dan ieder-voor-zich. Maar je leert ook, dat je de ander kunt respecteren om wie hij of zij is. En als die ander toevallig iets langzamer is, dan pas je gewoon je tempo aan. Geduld hebben met elkaar levert op termijn meer op dan geforceerde haast.'